AzFakt

Anar Əlizadə SOCAR-a və “Alkagesta” şirkətlərinə qarşı “qara PR” aparıb - İLGİNC İDDİA

Saleh Məmmədovun işçisindən 20 min dollarlıq toy hədiyyəsi - AAYDA sədrini hədəfə gətirdi

Sahib Məmmədov “mənbə” axtarışında - Sədrin bu istəyi AHİK-də baş verənləri təsdiqləyir...

Ramiz Mehdiyevin Rusiyaya yazdığı sensasiyalı məktub üzə çıxdı: nələr planlanırmış?

Əhmədzadənin yerinə Sultan-zadə - Adnan Əhmədzanin yerinə keçən Rüfət Sultan-zadə kimdir?

“360Marcom“ MMC KOBİA üçün niyə bu qədər önəmlidir? - ARAŞDIRMA

Şirvanda qeyri-müəyyənlik - İlqar Abbasov Mehdiyevin güdazına gedə bilər...

SOCAR-da dəyişiklik gözlənilir - Fərhan Əliyev vitse-prezident olacaq?

Yaxın vaxtlarda MSK-da “təmizlik” gözlənilir - Ramiz Mehdiyevin adamlarından

Dövlət Gömrük Komitəsində kürsü savaşı - Müavin və idarə rəisi Şahin Bağırovun yerinə göz dikib

Prezidentin açılışını etdiyi Hövsan stadionunda Ticarət Mərkəzi tikilir - İcazə sənədi yoxdur?

Anar Əlizadə Azərbaycanı tərk edib - Adı Adnan Əhmədzadə işində hallanırdı

Binəqədi rayonunda fərdi yaşayış evi obyektə çevrilib - Hacıbaba Babayevin saxta arayışı ilə...

Tendersiz 53 milyonluq sifariş! - AYNA-nın heyrət doğuran qanunsuzluğu üzə çıxdı

Ağdam heç vaxt birlikdə olmayacaq ailəmdi...


Tarix 20.11.20, 19:39	Font ölçüsü : - / +

Bizim nəsil bir ömrə iki müharibə sığışdırdı. Heç birində seyrçi olmadıq, iliyimizə qədər hiss etdik, yaşadıq…

Biz Ağdamdan çıxanda ailədə 7 nəfər idik. Bu qədər adam hara sığışacaq, kimin qapısında qalacaq deyə düşünürdük.

Müharibə yeniyetməliyimizi, gəncliyimizi yedi, məhrumiyyətlərlə yaşadıq.

Ailəm pərən-pərən düşdü, qardaşlarım ölkədən getdi, bacım ailə qurdu, valideynlərim və bizimlə yaşayan nənəm öldü. Ən pisi, köçkünlük düşəndən bir yerdə ola bilmədik, bütün bayramlarda, doğum günlərində evdə kiminsə yoxluğu hiss olundu.

İşləmək, özümdən balacalara kömək etmək məcburiyyəti məni valideynlərimdən uzaqda yaşamağa məhkum etdi…

İndi ötən illəri xatırlayanda gözümün qabağına birinci anamın əlləri gəlir.

Ağdamda işləyən, səhər çıxıb axşam qayıdan, evdəki bütün işləri hazır görən (nənəm edərdi) anam sığındığı orta məktəbdə problemlərlə baş-başa qalmışdı.

Köçkün həyatının elə ilk aylarında nənəm iflic oldu, yataq xəstəsinə çevrildi və anam düz 11 il sığındığı sinifdə ona qulluq elədi. Hər dəfə soyuq suda nəsə yuduqdan sonra əllərini qoltuğunda isidərdi.

Gözümün yaddaşına o səhnə əbədi hopub. Hər dəfə anamı düşünəndə gözümün önünə özündən əvvəl məhz qoltuğunda isitdiyi əlləri gəlir…

Bütün bu məhrumiyyətlərin, çabaların sonunda ürəklərində geriyə - Ağdama dönəcəkləri günün ümidini cücərdirdilər. Atamın özü ilə gətirdiyi telefon kitabçasını hər dəfə tullamaq istəyəndə anam əlimdən alıb səliqə ilə qutuya qoyardı.

"Bəlkə, qayıtdıq, buna baxıb adamların telefon nömrələrini özlərinə verərlər”, - deyəcək qədər sadəlövh idi. Bəlkə də, deyildi, sadəcə, özünü ovudurdu...

Qismət olmadı, bu günü görmədi…

Ağdam uşaqlığımdı, xatirələrimdi və bir də heç vaxt birlikdə olmayacaq ailəmdi. (arqument.az)

Xəbərin oxunma sayı : 400